Wysiadasz z samolotu. Witaj w Polsce. Od tej chwili wszystko będzie nowe. I szczerze? Jest w tym coś magicznego.
Jako pierwszy wita cię chłód. "Cześć!" Przez chwilę zastanawiasz się, czy nie wsiadłeś przypadkiem do złego samolotu i nie wylądowałeś na biegunie północnym. W drodze do mieszkania śnieg pokrywa każdą ulicę identycznym białym kocem, przez co Google Maps bardziej przypomina sugestię niż przewodnik. Ale jesteś dobrym wolontariuszem. Trafiasz na miejsce.
Potem, przez kilka kolejnych godzin, twoi nowi współlokatorzy przyjeżdżają jeden po drugim. Szybkie powitanie, trochę rozmowy, powolne uświadomienie sobie, że przez najbliższe dwa miesiące będziesz dzielić mieszkanie z wolontariuszami z Niemiec, Francji, Włoch, Portugalii i Hiszpanii. Pięć krajów. Jedno mieszkanie. Żadnego pojęcia, co będzie dalej.
Pierwszy wieczór nadchodzi szybciej niż się spodziewasz. Wszyscy są zmęczeni podróżą, ale chęć zostania i rozmowy łatwo wygrywa z chęcią snu. Oczywistym rozwiązaniem są planszówki, a na szczęście nasi przyjaciele z Francji poświęcili mniej więcej połowę walizki właśnie na to. Godziny mijają. Energia opada. A jednak nikt nie idzie spać, bo wciąż czekamy na ostatniego wolontariusza. Wierny śródziemnomorskiemu poczuciu czasu, nasz portugalski przyjaciel dotarł ze smakiem spóźniony. Został natychmiast wybaczony, bo przywiózł Pastéis de Nata.
Potrzebowaliśmy mniej niż dwóch dni, żeby zdecydować się razem robić zakupy, gotować i jeść. Mniej więcej tyle samo czasu zajęło nam jednogłośne ogłoszenie pokoju chłopaków oficjalną częścią wspólną i jadalnią, wyłącznie na tej podstawie, że był największy. Już przy pierwszym wspólnym posiłku jedna zasada stała się jasna: nie gotuj makaronu niedbale, gdy w pobliżu jest Włoch. Presja jest realna, standardy wysokie, a połączenie kurczaka z makaronem jest absolutnie wykluczone.
Każda grupa ma swojego filar i naszym jest nasz niemiecki przyjaciel, który zawsze ma właściwą odpowiedź lub właściwe rozwiązanie, bez wyjątku, na absolutnie wszystko. Nasz hiszpański przyjaciel wymagał trochę więcej przekonywania, żeby przygotować dla grupy tortillę española, ale czekanie było warte zachodu. Po drodze nauczyliśmy się też nowego wyrażenia: "darle la vuelta", obrócić omlet, które działa zarówno dosłownie w kuchni, jak i jako metafora radykalnej zmiany w życiu. Od tamtej pory używaliśmy go w obu znaczeniach.
Dwa miesiące brzmią jak długo, dopóki się w tym nie żyje. Dni mijają szybko, gdy grupa jest tak zżyta. Jemy razem śniadanie, obiad i kolację, ale nigdy nie czuć przytłoczenia. W miarę upływu tygodni każdy znajduje swój własny rytm: siłownia, telefony do rodziny, samotne spacery, cisza i kawa po długim dniu w biurze lub szkole. A jednak niezależnie od tego, jak wygląda dzień, zawsze jest moment, gdy wszyscy znowu jesteśmy razem, opowiadamy sobie jak minął dzień, śmiejemy się z czegoś i nieuchronnie lądujemy z powrotem przy planszówkach.
W tym czasie świętowaliśmy dwa urodziny, zaprzyjaźniliśmy się z miejscowymi, rozwinęliśmy się w sposób, którego się nie spodziewaliśmy, adoptowaliśmy zwierzęta (pluszową kaczkę o imieniu Bratam i dwie prawdziwe o imionach Darek i Marek) i podróżowaliśmy po miastach Polski i nie tylko, do Albanii, Węgier, Słowacji i Austrii.
Projekt jeszcze się nie skończył. Ale już teraz możemy powiedzieć z całkowitą pewnością, że przestaliśmy być nieznajomymi pierwszego dnia.
Dziękujemy za waszą... uwagę.